Hoofd Beveiliging!

Hoofd Beveiliging!

Enige tijd geleden was ik voor een opname in een psychiatrische inrichting. Het was in één van onze grote steden en het betrof hier – voor alle duidelijkheid – niet een opname van mijzelf, maar van het pand. Door krimp in de tweedelijns geestelijke gezondheidszorg kwam er ruimte vrij voor de eerste lijn. (Dat heeft dan merkwaardig genoeg weer te maken met substitutie van de ggz naar de eerste lijn, enzovoorts…) Maar we zullen hier niet het hele verhaal vertellen over zorgwekkende zorgontwikkelingen.

Het betrof hier een opname – een ‘schouw’ – van een gedeelte van het pand waarin huisartsen zich wilden vestigen. Vanwege het specifieke karakter van de instelling werden we rondgeleid door het Hoofd Beveiliging. U kent het type misschien: groot en breed, statig in uniform gehesen, een trotse ‘V’ op de revers. Om het stereotype beeld compleet te maken droeg de man ook een forse snor en stond hij ons wijdbeens te woord met de armen over elkaar. Hij zei het niet hardop, maar het was duidelijk: ,,Pas op, meneertje, met ons valt niet te rotzooien!”

Bij onze rondgang door het pand sloot zich halverwege een wat oudere huisarts aan. Hij was één van de initiatiefnemers. ,,Hé hallo dokter. Ik was gisteren nog bij u met mijn vrouw. Weet u nog? Het gaat wat beter met haar blaasontsteking, hoor… Maar wat doet ú hier?” vroeg Snorremans toen hij zijn geneesheer ontwaarde.

De huisarts schrok en fluisterde nogal gegeneerd: ,,Dit is een vertrouwelijk bezoek, dus wilt u het voor u houden? Ik ga waarschijnlijk verhuizen met mijn praktijk.” Waarop het Hoofd Beveiliging veelbetekenend knipoogde, op zijn uniform wees en met een denkbeeldige sleutel zijn knevel vergrendelde. ,,My lips are sealed, dokter. Hoofd Beveiliging, he. Wij weten om te gaan met vertrouwelijkheid!”

Het Hoofd Beveliging leidde ons verder rond en tijdens de wandeling gaf een jongere huisarts aan wel een voorkeur te hebben voor een ruime kamer, waarop een andere arts het pand verder indeelde. ,,Ok, jij hier, ik daar en dan daar de receptie.’’

,,Maar waar komt ú dan?”, vroeg Bromsnor aan de eerder genoemde oudere arts. Die was duidelijk niet voorbereid op deze vraag en al helemaal niet in dit gezelschap. ,,Eh, weet u… ik ga mijn praktijk verkopen”, zei hij. ,,Het is nog niet rond, maar waarschijnlijk maak ik de verhuizing niet meer mee. Wilt u alstublieft écht uw mond houden?”

Het Hoofd leek buitengewoon verguld met deze informatie, omdat hij ongevraagd deelgenoot werd van het Grote Geheim. Hij straalde van oor tot oor toen hij opnieuw het gat onder zijn snor op slot draaide, zijn armen over elkaar deed, zijn voeten uit elkaar zette en met de hand op de ‘V’ beloofde: ,,Beveiliging, hè. Wij houden onze kaken stijf op elkaar, dokter!’’

Bromsnor groeide in de nieuwe rol als vertrouweling van zijn huisarts. Sterker nog: hij ontsteeg het niveau van Hoofd Beveiliging. Wij – zes man sterk en ruime praktijkervaring – kregen adviezen over de indeling van de spreekkamers, over de materialen in de verkeersruimten, over aftimmeren, betegelen en granollen. Over waar welke muur wel weg kon en over de kleuren… Dat laatste wilde hij eerst nog even met zijn vrouw overleggen.

We lieten het glimlachend over ons heen komen. Wat een prachtig vak! Adviezen van een bewoner, patiënt én autoriteit (op zijn vakgebied) sla je niet zo maar in de wind.

Het past wel bij ons, de rol van adviseur. Ook onze lippen zijn gesloten als het om vertrouwelijkheid gaat en ook wij gaan de klant graag vóór bij het geven van advies. Of het nu over de plaats van het bureau gaat of de kleuren op de muur. En of het überhaupt interessant is om dat pand wel te huren of te kopen. In die zin voelen wij ons als ons Hoofd Beveiliging: our lips are sealed! Tenzij u ons om advies vraagt.

Jeroen de Wildt