Gezonde wijken

Gezonde wijken

Preventie is in de zorg het toverwoord. In de centra waarbij BbDW betrokken is proberen we de zorgverleners te wijzen op alle facetten van een gezond(er) leven. Daarbij is het vaak noodzakelijk om de leef-/woonomgeving te analyseren. Het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu heeft kort geleden een aantal richtlijnen opgesteld om de problematiek te herkennen, te erkennen en vervolgens ook te werken aan bewustwording. Wij delen uiteraard graag ook onze expertise op dit vlak. (Lees verder)

In Engeland bouwt men momenteel aan tien ‘gezonde wijken’ om onder meer obesitas en psychische problemen terug te dringen. De focus ligt er op het stimuleren van bewegen en sporten, het stimuleren van saamhorigheid en verantwoordelijkheid voor elkaar en het ontmoedigen van ongezond gedrag als drugsgebruik, roken en drinken.
In de wijken komen o.a. ‘fastfood’-vrije zones en worden er netwerken van fiets- en wandelpaden aangelegd. Beweging heeft niet alleen een gunstige invloed op de fysieke maar ook op de mentale gesteldheid. De resultaten van jarenlang onderzoek naar (on)gezond gedrag vinden in de tien wijken hun weerslag.

Lees het hele artikel in The Guardian:
http://www.theguardian.com/society/2016/mar/01/ten-new-healthy-towns-to-be-built-in-england

Het RIVM (Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu) schrijft er onder meer dit over:
https://www.loketgezondleven.nl/gemeente/startpagina-gezonde-wijk/infographic-gezonde-wijkaanpak
https://www.loketgezondleven.nl/sites/default/files/factsheet%20HHG%20wijkgezondheidsprofiel%20jan16.pdf

Appels en peren

Wat is er lekkerder dan slenteren over de markt? Hier in Gestel, in Den Bosch, in Rocbaron-en-Provence voor mijn part of in elk ander gehucht ter wereld. Appels zijn er appels, peren zijn er peren en een kip is een kip. Klaar! Daarover valt niet te onderhandelen. Over de prijs misschien, maar verder geen discussie! Vraag en aanbod zijn er perfect op elkaar afgestemd.

De marktkoopman komt ’s ochtends voor dag en dauw aan met zijn volle wagen, stalt zijn prei en andijvie uit en gaat, als het goed is, aan het eind van de ochtend met een volle beurs weer naar huis. Want hij weet: er is altijd vraag naar prei en andijvie. Daar zijn geen eindeloze onderhandelingen, presentaties of vergaderingen voor nodig.

Regelmatig zeggen wij bij BbDW tegen elkaar: ,,Stonden we maar op de markt…”
Want wij snakken soms naar simpele handel, naar prei en andijvie bij wijze van spreken. Het opzetten van een gezondheidscentrum is dusdanig complex dat die behoefte naar eenvoud ook wel logisch is.

Wij treden vanaf het begin van elk project in gesprek met overheden, instanties, vastgoedeigenaren en natuurlijk heel veel zorgverleners van diverse pluimage. Iedereen heeft zijn of haar eigen agenda. ,,Wij zijn vanaf 11.00 uur gesloten, wij zijn alleen ’s middags bereikbaar, de kinderen moeten uit school, op donderdag moet ik naar zumba, en… kan het kort, want de hond is nog bij de uitlaatservice en Albert Heijn gaat bijna dicht.’’

Bij de gemeente past een gezondheidscentrum meestal wel in de ruimtelijke plannen, maar men verkoopt de grond het liefst tegen de hoogst mogelijke prijs. Vastgoedbaronnen leveren graag zo weinig mogelijk tegen zo veel mogelijk huur. En dan blijken de brandweervoorschriften per stad, per wijk of zelfs per straat te verschillen.

De ene zorgverlener wil het pand kopen, de andere wil huren. De een wil wit, de ander zwart. Die wil wel in het centrum, maar niet met die en zeker niet naast die, en alleen maar op de begane grond. ,,Ik ga mijn patiëntenbestand niet delen met die fysio. Want wat krijg ik ervoor terug?” ,,Ik wil best in zee met die apotheek, maar zeker niet met die apotheker! Die heeft mij tien jaar geleden een kunstje geflikt.”

Voor BbDW geen prei, geen andijvie, maar een complexe markt. Ik heb het even opgezocht: een ‘gedifferentieerde markt’ heet het. En in die gedifferentieerde markt proberen we steeds weer precies de goede, goedkoopste en meest creatieve weg te vinden in het proces van de eerste kennismaking naar een opgeleverd gezondheidscentrum.

En ’s avonds op weg naar huis na een vruchteloze vergadering om tot overeenstemming te komen, wens je soms je grootste vijanden dit werk niet toe. Maar dan… als ik de volgende ochtend opsta en fris & fruitig – die term is niet van mij – aan het werk ga, geniet ik met volle teugen van dit leven. Want geen dag is hetzelfde. Het stond er niet bij in het boek, maar een gedifferentieerde markt is juist extra interessant vanwege die complexe problematiek. Wat hebben wij toch een heerlijk vak!

En deze zomer zul je ze niet horen klagen, maar het is in Nederland vaker slecht dan mooi weer. Dan staan ze daar te verkleumen, die marktlui, hebben ze weinig aanspraak en zouden ze wel naar huis willen, maar moeten er nog bossen prei en andijvie worden verkocht.

Zo heeft ieder beroep zijn makke. Niet te vergelijken. En ach… de markt. Ik kom er heel graag, liefst op zaterdag, alleen met mooi weer, om de week af koppelen, bij te kletsen en eventjes te genieten van de eenvoud. Maar daarna weer aan het werk! ,,Doe mij maar een pondje appels en peren…’’

Jeroen de Wildt

De Stukadoor!

Als BbDW ergens een gezondheidscentrum bouwt ontkomen we niet aan: De Stukadoor! Een apart slag vakman waar je blij van wordt, want alleen hij verandert een ruw gemetselde muur in een prachtige gladde wand! Zware handenarbeid, maar altijd precies zoals wij het vooraf hadden bedacht: mooi strak!

Eerlijk gezegd zien we ook graag dat De Stukadoor weer snel weg is, want alle kalk die niet op de muur zit ligt op de grond. En de mensen die aan het werk zijn lopen alle vloeren in een mum van tijd onder de witte troep.

In mijn baan als bouwmanager ben ik al heel wat markante figuren tegengekomen, maar De Stukadoor springt erboven uit. Tenminste als het gaat om humor, vocabulaire en positieve energie.

In de winkelstraten zien we een terugtrekkende beweging van de banken. Ook in de dorpen om ons heen. Kleinere kantoren worden gesloten en dat zorgt weer voor leegstand. In dit geval kwam het ons goed uit, want de huisartsen die in hetzelfde pand zaten konden wel wat extra kamers gebruiken en er kwam ook nog ruimte vrij voor de fysiotherapeut.

Voor de transitie van bank naar gezondheidscentrum moest er behoorlijk wat gepleisterd worden, dus contacteerden we De Lokale Stukadoor. Na de eerste kennismaking (‘goeie merrege’) volgde de opname.

Wij meenden dat er over de bestaande muur behangen kon worden. Maar mijnheer De Stukadoor (met een iets te klein t-shirt over zijn ‘gespierde’ buik) was een andere mening toegedaan. ,,Ik ken dâ al. Als gullie dalijk klaar zijn en het behang bobbelt, dan hed’ ik ’t gedoan en ken ik naar menne cente fluite!”… En tja, hij had gelijk maar sleepte meteen een flinke klus stukadoorswerk binnen.

De huisartsen kwamen af en toe een kijkje nemen op de bouw en zo raakten ze natuurlijk in gesprek met De Stukadoor. ,,Mag ik u iets vragen, meneer? Ik heb last van scheuren in mijn huis en ik ga op vakantie. Kunt u daar intussen iets aan doen?” Waarop De Stukadoor vroeg waar de huisarts woonde. ,,In Vught? Op de Loonse Baan toch zeker, of nie? Gij gaat zeker naar Zuid-Frankrijk?” De dokter antwoordde bevestigend. ,,Eh inderdaad, maar hoe weet u dat?” ,,Alle dokters wonen op de Loonse Baan, gaan naar Zuid-Frankrijk en hebben scheuren in het huis van dat ze dicht bij het spoor wonen.” Zo simpel kan het leven zijn.

,,Maar wat kunnen we eraan doen?”, vroeg de huisarts aan De Stukadoor. Het antwoord was van verbluffende eenvoud: ,,Nou, gewoon verhuize!”

De Stukadoor was van een bijzonder slag. Hij smeerde alles vrolijk en glad onder de roodband en leverde ondertussen commentaar op alles en iedereen. Luidruchtig, gevat en op z’n Brabants!

Eén van de huisartsen vroeg hem na een prijsopgave voor wat extra werkzaamheden in zijn spreekkamer: ,,Maar is dat niet erg duur?” Waarop De Stukadoor antwoordde: ,,Ik heb voorrijkoste en duur spul en mot menne klere dagelijks wasse. Witte wâ? Zulle we een jaarke ruile? Kunde gij mooi om 5 uur oew bed uit! Is kijke wâ voor prijze gij dan gaat vrage.”

Waarop de huisarts met respect voor deze Harde Werker vrolijk zijn bon voor het extra werk aftekende.

Jeroen de Wildt

Hoofd Beveiliging!

Hoofd Beveiliging!

Enige tijd geleden was ik voor een opname in een psychiatrische inrichting. Het was in één van onze grote steden en het betrof hier – voor alle duidelijkheid – niet een opname van mijzelf, maar van het pand. Door krimp in de tweedelijns geestelijke gezondheidszorg kwam er ruimte vrij voor de eerste lijn. (Dat heeft dan merkwaardig genoeg weer te maken met substitutie van de ggz naar de eerste lijn, enzovoorts…) Maar we zullen hier niet het hele verhaal vertellen over zorgwekkende zorgontwikkelingen.

Het betrof hier een opname – een ‘schouw’ – van een gedeelte van het pand waarin huisartsen zich wilden vestigen. Vanwege het specifieke karakter van de instelling werden we rondgeleid door het Hoofd Beveiliging. U kent het type misschien: groot en breed, statig in uniform gehesen, een trotse ‘V’ op de revers. Om het stereotype beeld compleet te maken droeg de man ook een forse snor en stond hij ons wijdbeens te woord met de armen over elkaar. Hij zei het niet hardop, maar het was duidelijk: ,,Pas op, meneertje, met ons valt niet te rotzooien!”

Bij onze rondgang door het pand sloot zich halverwege een wat oudere huisarts aan. Hij was één van de initiatiefnemers. ,,Hé hallo dokter. Ik was gisteren nog bij u met mijn vrouw. Weet u nog? Het gaat wat beter met haar blaasontsteking, hoor… Maar wat doet ú hier?” vroeg Snorremans toen hij zijn geneesheer ontwaarde.

De huisarts schrok en fluisterde nogal gegeneerd: ,,Dit is een vertrouwelijk bezoek, dus wilt u het voor u houden? Ik ga waarschijnlijk verhuizen met mijn praktijk.” Waarop het Hoofd Beveiliging veelbetekenend knipoogde, op zijn uniform wees en met een denkbeeldige sleutel zijn knevel vergrendelde. ,,My lips are sealed, dokter. Hoofd Beveiliging, he. Wij weten om te gaan met vertrouwelijkheid!”

Het Hoofd Beveliging leidde ons verder rond en tijdens de wandeling gaf een jongere huisarts aan wel een voorkeur te hebben voor een ruime kamer, waarop een andere arts het pand verder indeelde. ,,Ok, jij hier, ik daar en dan daar de receptie.’’

,,Maar waar komt ú dan?”, vroeg Bromsnor aan de eerder genoemde oudere arts. Die was duidelijk niet voorbereid op deze vraag en al helemaal niet in dit gezelschap. ,,Eh, weet u… ik ga mijn praktijk verkopen”, zei hij. ,,Het is nog niet rond, maar waarschijnlijk maak ik de verhuizing niet meer mee. Wilt u alstublieft écht uw mond houden?”

Het Hoofd leek buitengewoon verguld met deze informatie, omdat hij ongevraagd deelgenoot werd van het Grote Geheim. Hij straalde van oor tot oor toen hij opnieuw het gat onder zijn snor op slot draaide, zijn armen over elkaar deed, zijn voeten uit elkaar zette en met de hand op de ‘V’ beloofde: ,,Beveiliging, hè. Wij houden onze kaken stijf op elkaar, dokter!’’

Bromsnor groeide in de nieuwe rol als vertrouweling van zijn huisarts. Sterker nog: hij ontsteeg het niveau van Hoofd Beveiliging. Wij – zes man sterk en ruime praktijkervaring – kregen adviezen over de indeling van de spreekkamers, over de materialen in de verkeersruimten, over aftimmeren, betegelen en granollen. Over waar welke muur wel weg kon en over de kleuren… Dat laatste wilde hij eerst nog even met zijn vrouw overleggen.

We lieten het glimlachend over ons heen komen. Wat een prachtig vak! Adviezen van een bewoner, patiënt én autoriteit (op zijn vakgebied) sla je niet zo maar in de wind.

Het past wel bij ons, de rol van adviseur. Ook onze lippen zijn gesloten als het om vertrouwelijkheid gaat en ook wij gaan de klant graag vóór bij het geven van advies. Of het nu over de plaats van het bureau gaat of de kleuren op de muur. En of het überhaupt interessant is om dat pand wel te huren of te kopen. In die zin voelen wij ons als ons Hoofd Beveiliging: our lips are sealed! Tenzij u ons om advies vraagt.

Jeroen de Wildt

Start afbouw gezondheidscentrum Vredesplein

Het gezondheidscentrum dat in opdracht van Woonstichting ’thuis wordt gerealiseerd aan de Kronehoefstraat in Eindhoven, wordt maandag 5 mei opgeleverd aan de zorgverleners die zich hier huisvesten om de wijk te voorzien van optimale zorgdiensten. Het gezondheidscentrum is een initiatief van Stichting Gezondheidscentrum Vredesplein. Deze Stichting bestaat uit Apotheek Nijpels, Huisartsenpraktijk De Ruijter en Vogelzang en Fysiotherapie Woensel Zuid. Het gebouw wordt casco opgeleverd, dit betekent dat de zorgverleners zelf de verdere afbouw (zoals het plaatsen van binnen wanden, installaties en verlichting) en inrichting van het pand de komende maanden op zich nemen. Hierdoor zal het pand straks geheel voldoen aan de huidige eisen, wetten en normen om nu én in de toekomst kwalitatieve zorg te verlenen. Het gezondheidscentrum beslaat ca. 1200 m2. De zorgverleners die zich hier gaan huisvesten zijn naast de partijen die in de Stichting zijn verenigd o.a. Osteopathie Eindhoven, Podotherapie Eindhoven en ZuidZorg. De verwachting is dat het pand begin oktober wordt geopend.