Appels en peren

Wat is er lekkerder dan slenteren over de markt? Hier in Gestel, in Den Bosch, in Rocbaron-en-Provence voor mijn part of in elk ander gehucht ter wereld. Appels zijn er appels, peren zijn er peren en een kip is een kip. Klaar! Daarover valt niet te onderhandelen. Over de prijs misschien, maar verder geen discussie! Vraag en aanbod zijn er perfect op elkaar afgestemd.

De marktkoopman komt ’s ochtends voor dag en dauw aan met zijn volle wagen, stalt zijn prei en andijvie uit en gaat, als het goed is, aan het eind van de ochtend met een volle beurs weer naar huis. Want hij weet: er is altijd vraag naar prei en andijvie. Daar zijn geen eindeloze onderhandelingen, presentaties of vergaderingen voor nodig.

Regelmatig zeggen wij bij BbDW tegen elkaar: ,,Stonden we maar op de markt…”
Want wij snakken soms naar simpele handel, naar prei en andijvie bij wijze van spreken. Het opzetten van een gezondheidscentrum is dusdanig complex dat die behoefte naar eenvoud ook wel logisch is.

Wij treden vanaf het begin van elk project in gesprek met overheden, instanties, vastgoedeigenaren en natuurlijk heel veel zorgverleners van diverse pluimage. Iedereen heeft zijn of haar eigen agenda. ,,Wij zijn vanaf 11.00 uur gesloten, wij zijn alleen ’s middags bereikbaar, de kinderen moeten uit school, op donderdag moet ik naar zumba, en… kan het kort, want de hond is nog bij de uitlaatservice en Albert Heijn gaat bijna dicht.’’

Bij de gemeente past een gezondheidscentrum meestal wel in de ruimtelijke plannen, maar men verkoopt de grond het liefst tegen de hoogst mogelijke prijs. Vastgoedbaronnen leveren graag zo weinig mogelijk tegen zo veel mogelijk huur. En dan blijken de brandweervoorschriften per stad, per wijk of zelfs per straat te verschillen.

De ene zorgverlener wil het pand kopen, de andere wil huren. De een wil wit, de ander zwart. Die wil wel in het centrum, maar niet met die en zeker niet naast die, en alleen maar op de begane grond. ,,Ik ga mijn patiëntenbestand niet delen met die fysio. Want wat krijg ik ervoor terug?” ,,Ik wil best in zee met die apotheek, maar zeker niet met die apotheker! Die heeft mij tien jaar geleden een kunstje geflikt.”

Voor BbDW geen prei, geen andijvie, maar een complexe markt. Ik heb het even opgezocht: een ‘gedifferentieerde markt’ heet het. En in die gedifferentieerde markt proberen we steeds weer precies de goede, goedkoopste en meest creatieve weg te vinden in het proces van de eerste kennismaking naar een opgeleverd gezondheidscentrum.

En ’s avonds op weg naar huis na een vruchteloze vergadering om tot overeenstemming te komen, wens je soms je grootste vijanden dit werk niet toe. Maar dan… als ik de volgende ochtend opsta en fris & fruitig – die term is niet van mij – aan het werk ga, geniet ik met volle teugen van dit leven. Want geen dag is hetzelfde. Het stond er niet bij in het boek, maar een gedifferentieerde markt is juist extra interessant vanwege die complexe problematiek. Wat hebben wij toch een heerlijk vak!

En deze zomer zul je ze niet horen klagen, maar het is in Nederland vaker slecht dan mooi weer. Dan staan ze daar te verkleumen, die marktlui, hebben ze weinig aanspraak en zouden ze wel naar huis willen, maar moeten er nog bossen prei en andijvie worden verkocht.

Zo heeft ieder beroep zijn makke. Niet te vergelijken. En ach… de markt. Ik kom er heel graag, liefst op zaterdag, alleen met mooi weer, om de week af koppelen, bij te kletsen en eventjes te genieten van de eenvoud. Maar daarna weer aan het werk! ,,Doe mij maar een pondje appels en peren…’’

Jeroen de Wildt